Bewertung von manexplorer im Detail
manexplorer
Γλυφάδα, Griechenland99%
Πρίν από μερικά χρόνια, όταν το κέντρο της Αθήνας διαμορφωνόταν για να υποδεχθεί τους περιβόητους ολυμπιακούς αγώνες του 2004 έκανα παρέα με δυο αδέλφια που είχαν έρθει από την συμπρωτεύουσα για να βρούν μια καλύτερη τύχη εδώ, στην πρωτεύουσα. Φυσικά μάταια προσπαθούσα να τους πείσω για το αντίθετο.. Κάποια στιγμή ένα τραγικό γεγονός που συνέβη σε έναν από τους δυο σταμάτησε τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους. Ένα Σαββατόβραδο στην παραλιακή ένα αυτοκίνητο χτύπησε πλάγια το αυτοκίνητό τους και το πέταξε πάνω στις διαχωριστικές μπαριέρες. Η μπαριέρα τρύπησε το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου κι έφτασε μέχρι τη θέση του οδηγού κόβοντας έτσι ακαριαία και τα δυο πόδια του Πέτρου. Από εκείνη τη στιγμή πέρασε στην κατηγορία των ατόμων με κινητικά προβλήματα..
Οι ολυμπιακοί αγώνες του 2004 τελείωσαν και τα έργα υποτίθεται πως μας έμειναν. Ο Πέτρος, ο αδερφός του ο Θωμάς κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή βόλτα στην Αθήνα, σαν αυτή τη βόλτα που κάναμε κάποτε, που περπατούσαμε δίπλα δίπλα και συζητούσαμε ή γελούσαμε σαν παιδάκια του σχολείου. Αυτή η βόλτα όμως ήταν διαφορετική από τις άλλες. Το καροτσάκι του Πέτρου δεν ήταν εύκολο να μετακινηθεί σε όλους τους δρόμους της πόλης μας. Οι ράμπες στα τελειώματα μερικών πεζοδρομίων φραγμένες από αυτοκίνητα αδιάφορων συμπολιτών μας ενώ τα αυτοκίνητα στους δρόμους να είναι κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο χωρίς ν’ αφήνουν ούτε 20 εκατοστά πρόσβασης. Μέχρι τότε κι εγώ δεν είχα ζήσει ένα τέτοιο γεγονός, ή μάλλον δεν το είχα παρατηρήσει.. Το είχα ακούσει κάπου, το είχα δει στην τηλεόραση ακόμα και σαν θεατής, αλλά πάντα απ’ έξω. Τώρα που με τον Πέτρο το ζούσαμε μαζί από κοντά, σαν κάτι να με ξύπνησε και να μου είπε πως πολλά σημεία των μεγαλουπόλεων δεν είναι για όλους..
Παρατηρώντας έτσι πράγματα που δεν είχα προσέξει πρίν και ούτε θα τα πρόσεχα ποτέ εάν δεν ερχόμουν αυτή τη βόλτα, υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα άλλαζα την επιλεκτική προσοχή μου. Πάνω στην βόλτα κάναμε το λάθος να κινηθούμε προς το Σύνταγμα από εσωτερικά στενά. Αδύνατο! Το καροτσάκι δεν χωρούσε από τα πεζοδρόμια αλλά ούτε κι απ’ τον δρόμο που οι γρήγοροι ξεσπούσαν το συσσωρευμένο άγχος της πόλης στο τιμόνι τους. Καταφέραμε με κάποιο τρόπο να φτάσουμε μέσα από κάποια κενά στην πλατεία και από εκεί να βλέπουμε τους εύζωνες όπως έβλεπε ο Οδυσσέας από το καράβι του την Ιθάκη. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα Ευτυχώς μου ήρθε η ιδέα, να κατευθυνθούμε προς τον Εθνικό μας κήπο για να κάνουμε αυτή τη βόλτα που πάντα λέγαμε να κάνουμε αλλά ποτέ δεν μας είχε δοθεί η ευκαιρία γιατί πάντα πηγαίναμε σε άλλους προορισμούς. Οι περισσότερες πύλες του είναι προσπελάσιμες για άτομα με κινητικά προβλήματα. Υπάρχουν ράμπες και περάσματα ενώ εκεί που υπάρχουν σκαλοπάτια είναι τόσο χαμηλά που είναι εύκολα προσβάσιμα. Στον κήπο είχα πάει πάρα πολλές φορές αλλά όχι με αυτούς τους φίλους μου. Ήταν η πρώτη μας φορά τότε και δεν μπορούσα να μην σχολιάσω το γεγονός που σκέφτομαι συνέχεια όταν περνάω από εκεί. Το γιατί οι βιαστικοί Αθηναίοι να περνάνε περιμετρικά τον κήπο για να πάνε στους προορισμούς τους και όχι από μέσα του Τα εσωτερικά δρομάκια του άνετα και βατά, μας υποδέχτηκαν σαν όαση μέσα στο χάος της πόλης. Από την ταραχή στην ηρεμία.. Τότε εκτιμήσαμε διπλά τον κήπο. Ο όμορφα διαμορφωμένος αυτός φυσικός λαβύρινθος από τα λουλούδια και τα δέντρα υποδέχεται αρκετό κόσμο από τα αρχαία χρόνια. Εδώ βρισκόταν το αρχαίο Λύκειο αλλά κι ένα..παράρτημα της περιπατικής σχολής. Πόσα πράγματα παρατηρήσαμε πάλι σ’ αυτή τη βόλτα που δεν είχα προσέξει πρίν. Ακόμα και τις πετρούλες στον δρόμο, τα έντομα, τα πουλιά, τα λουλούδια, τ’ αγάλματα, τις λουλουδιασμένες πλατείες, τα ζώα του κήπου. Βρεθήκαμε για λίγο..αλλού. Έσπρωχνα το καροτσάκι του Πέτρου αλλά δεν αισθανόμουν άσχημα. Συζητούσαμε, φιλοσοφούσαμε, γελούσαμε και κάναμε αστεία όπως παλιά, ακόμα και κόντρες για το ποιος θα φτάσει πιο γρήγορα στο στέκι της Αμαλίας. Ο κήπος μας είναι για όλους.. Τα δυο αδέλφια γύρισαν στην Θεσσαλονίκη. Είναι άλλος ο αέρας του βορά.
Ethnikos Kipos - Nationalgarten10
